Mijn allerliefste Thérèse,
Het is absurd om aan te nemen dat de eindeloze smart die de wereld teistert berust op doelloos toeval. In tegendeel. In zijn algemeenheid is rampspoed de regel.
Wie kan ik schuldig bevinden aan ons bestaan? Toch nauwelijks de zon die ons per ongeluk liet leven.
Ik kan mezelf beschuldigen, aangezien ik niet in een god geloof of in een hiernamaals. Dan zou ik mezelf kunnen wijsmaken dat het leven een belofte inhoud. Een hemels dessert na een onverteerbare maaltijd.
Ik ben er nooit in geslaagd om me te verliezen in de algemene misvatting dat alles ooit op een dag beter zal zijn. Het zal niet beter zijn. Op zijn best of op zijn slechts zou het alleen maar anders zijn.
Ik wil niet meer denken, vooral niet meer denken